“how dare you, jerk!” tumayo siya at pagkatapos niyon ay hinila rin niya ko patayo. hindi ko inaasahan ang susunod niyang ginawa. pilit niyang inabot ang mga labi ko at hinalikan iyon. dampi lamang iyon. marahil ay wala pang dalawang segundo ang itinagal ng halik na iyon. pero tila napaso ako ng nagbabagang kahoy.
ilang minuto lamang siguro akong nakatingin sa kanya. naghihintay na sabihin niyang hindi na talaga siya bata dahil nagawa niya iyon. pero hindi nagsalita si cassandra. tila siya man ay nagulat sa sarili. nang tila biglang siyang matauhan ay muli siyang nagsalita. “i am in love with migs, baste.”
with that, she gracefully walked away.
ipinaloob ko sa aking mga kamay ang locket na iniregalo sa akin ni baste habang patuloy ang paglandas ng di-mapigil na luha sa aking pisgi. hindi naman masamang umiyak sa aking kaarawan di ba? isa pa, hindi ko naman ginustong umiyak. kusa na lamang tumulo ang mga luhang iyon habang patuloy ako sa pagtakbo pabalik sa aming bahay.
umalis na ako sa tree house dahil hindi ko na kayang marinig ang mga sasabihin pa ni migs. masyado na kong naguguluhan. hindi na nga ako sigurado kung nasasaktan ako. hindi ako sigurado sa kung ano ang nararamdaman ko. ganoon kalakas ang epekto ng mga sinabi ni migs sa akin.
maingat kong binuksan ang pinto ng aking kuwarto upang hindi ko na mabulabog ang mga kasambahay naming kanina pa nahihimbing sa pagtulog. pagpasok ko sa aking kuwarto ay padarag akong lumundag sa aking kama. dahil doon ay natabig ko ang photo frame na kanina lang ay tinititigan ko. ang picture namin ni migs noong eighteenth birthday niya. dahil sa pagbagsak ng frame ay nakalas iyon at tumambad sa akin ang isa pang larawang nakapaloob sa frame, iyong larawan namin ni migs kung saan nakasingit si baste.
kinuha ko ang larawang hindi ko na matandaan kung kailan ko pa huling nakita. nasa likod lamang kasi iyon ng picture namin ni migs. hindi ko nga alam kung bakit itinatago ko pa rin iyon hanggang ngayon.
tama nga kaya si migs? napailing ako. nagkakamali lamang siya. alam kong sinabi lamang niya iyon dahil ayaw niya akong masaktan.
pinahid ko ang ilang butil ng luhang natutuyo na sa aking pisngi. bakit ako iiyak? kaarawan ko ngayon. marahil ay panaginip lamang ang lahat at mamaya ay magigising ako na ayos na ako uli. na hindi na uli magulo ang mga pangyayari maging ang isipan ko.
tama. marahil ay nanaginip lamang nga ako. matutulog na lamang ako para makalimutan ko na ang lahat ng bumabagabag sa akin. isinubsob ko ang aking ulo sa unan at marahang pumikit. kailangan ko nang matulog. marahil ay mawawala na ang lahat ng pangamba at pagkalito bukas paggising ko. hindi dapat ako mabahala. ang lahat ay panaginip lamang. ang lahat ay pangainip lamang.
gusto ko na talagang matulog ngunit tila tuksong ayaw akong iwanan ng mga pangyayari kaninang labis na gumugulo sa kaing isipan.
“im getting married, cass.”
"what? are you kidding? hindi naman nakakatawa kung nagbibiro ka nga.” malumanay ko pang sabi kahit na nararamdaman kong hindi ko magugustuhan ang mga susunod ko pang maririnig.
umiling si migs at nakita ko ang pag-aalala at pagaalinlangan sa kanyang mga mata. tila hindi na niya gustong magsalita at nais na lamang niyang yakapin ako ngunit nagpatuloy siya.
“Yyou know maxi, right? magpapakasal na kami, cass. and you understand, don’t you?”
nakita ko ang paghihirap sa kanyang mga mata kaya alam kong hindi siya nagbibiro. he never will in matters like this.
hindi ako nakapagsalita. unti-unti lamang tumulo ang mga luha kong kanina pa nagbabantang bumaha sa aking mga mata. nanlulumong napakapit ako sa bintana at tila nauupos na kandilang napaupo sa silyang malapit doon.
“im sorry for having caused you too much pain, cass. inever wanted to hurt you. pero mahal ko si maxi. mahal niya rin ako. will you just be happy for me?” nagsusumamong hiling niya sa akin.
makasarili ako. hindi madali para sa akin ang maging masaya para sa iba kung labis na sakit lamang ang dulot niyon sa akin. gusto kong umiling ngunit hindi ko magawa. gusto kong manumbat ngunit hindi ako makapsalita. gusto ko siyang saktan ngunit tila papapanawan na ako ng ulirat. sa halip ay tumango na lamang ako.
nakita kong ikinasiya niya ang pagtango kong iyon. dahil alam kong kahit gaano niya pa kamahal si maxi, hindi pa rin niyon mababago ang katotohang isa ako sa mga babaeng mahalaga sa buhay niya.
“thank you, cass.”
akmang yayakap siya sa akin kaya umiwas ako.
"yeah. i'll go ahead."
iyon lamang at nagmamadaling binuksan ko ang pinto ng tree house.
nasa huling baitang na ako ng hagdan ng marinig ko ang boses niya.
“he loves you, cass.” mahina nganit puno ng kombiksyon na sabi niya.
marahas akong napalingon sa kanya nang marinig ko iyon. “what the hell are you saying?”
bumaba siya at hinarap ako. “baste loves you.”
tumigil sa pagtibok ang aking puso.
"hindi ko maintindihan.”
“you love him too, don’t you?” aniyang hindi pinagtuunan ng pansin ang tanong ko.
“no. alam mong ikaw lang ang mahal ko, migs.” salat sa kombiksyong turan ko.
hinawakan niya ang aking kamay at sinabi ang mga salitang alam kong hindi ko magagawang limutin kailan man:
“you don’t love me. you just convinced yourself that you do because it’s more palatable to be in love with your best friend than to be in love with your worst enemy.”
maaaring tama si migs. agh! tama nga si migs. tumayo ako sa aking kama at dali-daling lumabas ng aming bahay.
.itutuloy.
ilang minuto lamang siguro akong nakatingin sa kanya. naghihintay na sabihin niyang hindi na talaga siya bata dahil nagawa niya iyon. pero hindi nagsalita si cassandra. tila siya man ay nagulat sa sarili. nang tila biglang siyang matauhan ay muli siyang nagsalita. “i am in love with migs, baste.”
with that, she gracefully walked away.
ipinaloob ko sa aking mga kamay ang locket na iniregalo sa akin ni baste habang patuloy ang paglandas ng di-mapigil na luha sa aking pisgi. hindi naman masamang umiyak sa aking kaarawan di ba? isa pa, hindi ko naman ginustong umiyak. kusa na lamang tumulo ang mga luhang iyon habang patuloy ako sa pagtakbo pabalik sa aming bahay.
umalis na ako sa tree house dahil hindi ko na kayang marinig ang mga sasabihin pa ni migs. masyado na kong naguguluhan. hindi na nga ako sigurado kung nasasaktan ako. hindi ako sigurado sa kung ano ang nararamdaman ko. ganoon kalakas ang epekto ng mga sinabi ni migs sa akin.
maingat kong binuksan ang pinto ng aking kuwarto upang hindi ko na mabulabog ang mga kasambahay naming kanina pa nahihimbing sa pagtulog. pagpasok ko sa aking kuwarto ay padarag akong lumundag sa aking kama. dahil doon ay natabig ko ang photo frame na kanina lang ay tinititigan ko. ang picture namin ni migs noong eighteenth birthday niya. dahil sa pagbagsak ng frame ay nakalas iyon at tumambad sa akin ang isa pang larawang nakapaloob sa frame, iyong larawan namin ni migs kung saan nakasingit si baste.
kinuha ko ang larawang hindi ko na matandaan kung kailan ko pa huling nakita. nasa likod lamang kasi iyon ng picture namin ni migs. hindi ko nga alam kung bakit itinatago ko pa rin iyon hanggang ngayon.
tama nga kaya si migs? napailing ako. nagkakamali lamang siya. alam kong sinabi lamang niya iyon dahil ayaw niya akong masaktan.
pinahid ko ang ilang butil ng luhang natutuyo na sa aking pisngi. bakit ako iiyak? kaarawan ko ngayon. marahil ay panaginip lamang ang lahat at mamaya ay magigising ako na ayos na ako uli. na hindi na uli magulo ang mga pangyayari maging ang isipan ko.
tama. marahil ay nanaginip lamang nga ako. matutulog na lamang ako para makalimutan ko na ang lahat ng bumabagabag sa akin. isinubsob ko ang aking ulo sa unan at marahang pumikit. kailangan ko nang matulog. marahil ay mawawala na ang lahat ng pangamba at pagkalito bukas paggising ko. hindi dapat ako mabahala. ang lahat ay panaginip lamang. ang lahat ay pangainip lamang.
gusto ko na talagang matulog ngunit tila tuksong ayaw akong iwanan ng mga pangyayari kaninang labis na gumugulo sa kaing isipan.
“im getting married, cass.”
"what? are you kidding? hindi naman nakakatawa kung nagbibiro ka nga.” malumanay ko pang sabi kahit na nararamdaman kong hindi ko magugustuhan ang mga susunod ko pang maririnig.
umiling si migs at nakita ko ang pag-aalala at pagaalinlangan sa kanyang mga mata. tila hindi na niya gustong magsalita at nais na lamang niyang yakapin ako ngunit nagpatuloy siya.
“Yyou know maxi, right? magpapakasal na kami, cass. and you understand, don’t you?”
nakita ko ang paghihirap sa kanyang mga mata kaya alam kong hindi siya nagbibiro. he never will in matters like this.
hindi ako nakapagsalita. unti-unti lamang tumulo ang mga luha kong kanina pa nagbabantang bumaha sa aking mga mata. nanlulumong napakapit ako sa bintana at tila nauupos na kandilang napaupo sa silyang malapit doon.
“im sorry for having caused you too much pain, cass. inever wanted to hurt you. pero mahal ko si maxi. mahal niya rin ako. will you just be happy for me?” nagsusumamong hiling niya sa akin.
makasarili ako. hindi madali para sa akin ang maging masaya para sa iba kung labis na sakit lamang ang dulot niyon sa akin. gusto kong umiling ngunit hindi ko magawa. gusto kong manumbat ngunit hindi ako makapsalita. gusto ko siyang saktan ngunit tila papapanawan na ako ng ulirat. sa halip ay tumango na lamang ako.
nakita kong ikinasiya niya ang pagtango kong iyon. dahil alam kong kahit gaano niya pa kamahal si maxi, hindi pa rin niyon mababago ang katotohang isa ako sa mga babaeng mahalaga sa buhay niya.
“thank you, cass.”
akmang yayakap siya sa akin kaya umiwas ako.
"yeah. i'll go ahead."
iyon lamang at nagmamadaling binuksan ko ang pinto ng tree house.
nasa huling baitang na ako ng hagdan ng marinig ko ang boses niya.
“he loves you, cass.” mahina nganit puno ng kombiksyon na sabi niya.
marahas akong napalingon sa kanya nang marinig ko iyon. “what the hell are you saying?”
bumaba siya at hinarap ako. “baste loves you.”
tumigil sa pagtibok ang aking puso.
"hindi ko maintindihan.”
“you love him too, don’t you?” aniyang hindi pinagtuunan ng pansin ang tanong ko.
“no. alam mong ikaw lang ang mahal ko, migs.” salat sa kombiksyong turan ko.
hinawakan niya ang aking kamay at sinabi ang mga salitang alam kong hindi ko magagawang limutin kailan man:
“you don’t love me. you just convinced yourself that you do because it’s more palatable to be in love with your best friend than to be in love with your worst enemy.”
maaaring tama si migs. agh! tama nga si migs. tumayo ako sa aking kama at dali-daling lumabas ng aming bahay.
.itutuloy.
