seventeen: the guy in the background

pinili ko na lamang ngumiti. kasabay niyon ay tila may nakita akong kakaibang kislap sa mga mata ni baste. kislap na tila… umaasa?

shit. kailangan kong mag-isip ng sasabihin kundi ay masisiraan ako ng bait. sigaw ng nalilito kong isipan.

“salamat dito.” nakita kong lumapad ang ngiti niya. “bakit nga pala wala pa si migs?”

laglag ang balikat ni baste.

ano pa nga bang aasahan ko? i have always been the guy in the background, nothing more. minsan hindi ko maintindihan kung paano ko natatagalan lahat ng to. pero siguro, ganun talaga yun. i can never really have everything, can i?

ano ba ang isasagot ko kay cassandra? migs told me to not let her know.

iniiwas ko ang aking mga mata kay cassandra. mas mabuti na yun kaysa magsinungaling ako sa kanya, hindi ba?

“baste?” nakakunot-noong tanong niya sa akin. “nasaan si migs? he promised me that he’ll come. he should’ve been here thirty minutes ago.”

umalis si migs. he had a date with his girlfriend. he asked me not tell cassandra. birthday daw kasi nito, ergo, no one has the right to spoil her day. babalik din naman daw agad siya. pero kinukulit na ako ng bestfriend niya, magsisinungaling pa ba ko?

“hey.” nakasimangot na niyugyog niya ang balikat ko.

oh I shall let her know, shan’t i?

“migs went—”

bumukas ang pinto. at mula roon ay pumasok si migs, ever gorgeous even with just a denim pants and a lacoste shirt on. may hawak siyang bulaklak sa kanyang kaliwang kamay at malaking kahon naman sa kanan na tila isang regalo.

nakita kong nagningning ang mga mata ng huli. tumayo ako upang lumapit sa bintana. hindi ko kayang makita ang pagningning ng mga mata ni cassandra sa simpleng pagdating lamang ni migs. matinding sipa ang naramdam ko sa aking dibdib. nasasaktan ba ako? kung oo, isa itong malaking kalokohan.

“im sorry, sweet. i know im late. nagkaroon lang ng kaunting problema.”

mula sa gilid ng aking mga mata, nakita kong lumapit si cassandra kay migs, humalik sa pisngi nito at yumakap dito.

“nakakainis ka. sabi mo aagahan mo ang uwi mo para mahintay natin ang birthday ko diba? ang daya mo!” nakita kong nakalabing sabi ni cassandra. pero alam naman naming hindi siya galit. ganun lang talaga siya kapag gusto niyang magpapansin kay migs.

sure. three is a crowd. dahil dumating na ang kapatid ko, hindi na ko kailangan dito. i better leave.

“mauna na ko cassandra, migs. matutulog na ko. may jetlag pa ko e.”

tinapik ako sa balikat ng kapatid ko at bumulong ng, “thanks, bro. maaasahan ka talaga.”

ngumiti lang ako at bumaling kay cassandra. “goodnight, witch. happy birthday again.” yun lang at nagpaalam na ako sa kanila.

“thanks for the necklace, baste!” narinig kong sabi ni cassandra habang pababa ako ng tree house.

naglakad ako patungo sa aming bahay at marahang binuksan ang pinto, nag-iingat na hindi magambala ang mga kasambahay naming natutulog na sa loob.

umakyat ako sa itaas at tumungo sa aking kuwarto. gusto ko ng ipahinga ang pagod kong katawan at isipan. i badly need rest.

tumungo ako sa walk-in closet at nagpalit ng komportableng pantulog. kumuha ako ng shorts at at sando. nang komportable na ako sa aking suot ay lumapit ako sa aircon at binuksan iyon. pinatay ko ang ilaw at binuksan ang lampshade na nakapatong sa aking bedside table.

tuluyan na sana akong hihiga ng mapansin ko ang isang litratong tila nahulog mula sa aking bedside table. may kalumaan na ang larawang tila kinunan ilang taon na ang lumipas. it was taken on migs’ 18th birthday. ngiting ngiti si cassandra sa litrato na may hawak pang ice cream sa kanan at lobo naman sa kaliwa, isip bata talaga, nakaakbay naman sa kanya si migs. sa likod ng dalawa ay isang binatilyong tila nais pang humabol sa kodakan—ako, the guy in the background.

hinding hindi ko malilimutan ang araw na yon.

.itutuloy.

P.S. no matter how much i tried to finish this in its third installment, i still failed. salamat sa mga matiyagang naghintay at patuloy na sumusubaybay. hahahaha. love you, guys. mua! :*

seventeen: the uninvited guest

eksaktong alas-dose nang marinig kong tila may nagbubukas ng pinto ng treehouse. si migs! sabi na nga ba, he wont let this moment pass.

bumukas ang pinto at bumungad ang pigura ng isang lalaking mestizo, hindi katangkaran, at tila laging may nakapaskil na malademonyong ngisi sa labi. in short, hindi si migs.

“hello, witch. birthday mo raw? happy birthday.” preskong sabi ng lalaking kakapasok lang sa treehouse.

natulala ako. bakit nandito siya? si migs ang hinihintay ko. hindi ang mayabang na to. and besides, kelan pa siya bumalik ng bulacan? akala ko he’ll be staying in barcelona for good. pero isang buwan pa lang natatahimik ang buhay ko ay bumalik na agad siya. ano ba talaga ang gusto niya sa buhay?

“wala ka man lang sasabihin? hindi ka man lang ba magpapasalamat? i should be resting by now, you know.”

nanatili akong nakatingin lang sa guwapo niyang mukha. oo, sa kabila ng malademonyong ngiting hindi nawawala sa kanyang mga labi, guwapo pa rin siya.

“don’t tell me you have already forgotten me? oh well. hindi na ko magatataka. kahit nga palang simpleng math formula, madali mong nakakalimutan. ang pesteng kapitbahay pa na katulad ko?” mapait ang ngiting sumungaw sa kanyang mga labi. mapait? hah. guni-guni ko lang siguro.

“sebastian? baste?” kunot-noong tanong ko. of course i remember him.

lumapit siya at kinuha ang isa pang upuan sa sulok. upuan ni migs. dalawa lang ang upuan sa treehouse na may nakaukit na pangalan naming dalawa ni migs. maliliit na ang mga upuan. bata pa lang kasi kami nung inorder ito nila tita merced, mommy ni migs, sa isang malaking furniture house sa bayan.

itinabi niya ang nakuhang upuan sa bintana, mga ilang pulgada lamang ang layo mula sa akin, at muling nagsalita, “yes, cassandra. ang peste mong kapitbahay.”

there. he said it. siya si sebastian, younger brother ni migs, ang peste kong kapitbahay. tatlong taon ang pagitan nila ni migs, tatlo din naman ang sa amin. he’s three years my senior. kung tutuusin, mas kasundo ko siya dapat kumpara kay migs. mas maliit kasi ang age gap namin. pero ewan. bata pa lang kami, wala na kaming ginawa kundi mag-away. lagi kaming hindi magkasundo.

nakalakihan na namin yun. siguro isa rin sa mga rason kaya hindi kami kailanman nagkasundo ay dahil magkaibang magkaiba ang ugali namin. alam ko kung ano ang gusto ko. gusto kong maging successful businesswoman someday. pangarap kong magkaroon ng napakalaking business empire. gusto kong magkaroon ng asawa at dalawang anak. kumbaga, planado na ang lahat para sa kinabukasan ko. pero si baste? hanggang ngayon ay hindi pa rin alam ang gusto sa buhay niya. habang ang kuya niya ay pinamamahalaan na ang ilang negosyo ng kanilang pamilya, wala namang ginawa si baste kundi magpalipat lipat ng kurso. sinubukan niya na ring magtrabaho pero hindi rin naman siya nagtagal. nitong nakaraan naman ay pabalik-balik si baste sa abroad. sa pagkakaalam ko, painting ang bagong kinahuhumalingan niya. dahilan para maglibot siya sa europe, katwiran niya, marami siyang matutunan mula sa mga artworks na makikita niya roon. pinayagan naman siya nina tita merced, sa tingin ko ay matagal na nilang natanggap na sobrang impulsive ng bunso nilang anak. isa lang ang ibig sabihin ng lahat ng ito, hindi talaga alam ni baste ang gusto niya sa buhay.

“akala ko magtatagal ka sa barcelona. bakit nandito ka na agad?”

“ouch.” puno ng emosyong sabi niya sabay hawak sa kanyang dibdib. “kababalik ko pa lang, gusto mo na yata akong paalisin.”

mula sa mga bituin ay ibinaling ko ang tingin ko kay baste. hindi siya bagay na painter. mas bagay siyang print o commercial model. pwede ring artista. masyado siyang guwapo para magtago lamang sa likod ng kanyang mga obra. teka, ano bang sinasabi ko? ano bang pakialam ko kay baste?

may sumungaw na ngiti mula sa mga labi ni baste. hindi mapang-asar. para ngang… nangungulila? nangungulila sa akin si baste? kalokohan.

nagulat ako ng mula sa kanyang bulsa ay inilabas niya ang isang kahita. dahan dahang binuksan niya iyon at mula roon ay nakita ko ang isang kuwintas. isang vintage necklace. katulad nung kay rose sa titanic. maybe he bought it from europe.

“a vintage necklace. sino na naman ba ang pinopormahan mo ngayon? aba, suwerte siya a. dati naman ay ni hindi mo maibili ng candy yung mga naging girlfriend mo. ngayon ay pa-necklace necklace ka pa.” kantiyaw ko sa kanya.

inaasahan ko na gaganti siya ng kantiyaw. pero nagkamali ako. tumingin lang siya sa mga mata ko at ngumiti ng matamis.

“this is for you, cassandra. happy birthday.”

pagkasabi niyon ay hinawi niya ang aking buhok at masuyong ikinabit ang kuwintas sa aking leeg. biglang bumilis ang tibok ng aking puso. tila may nagliparang paru-paro sa aking sikmura. kakaiba ang aking pakiramdam. mas kakaiba pa sa nararamdam ko tuwing malapit si migs.

si migs? oo nga pala. nasaan na yun? bakit wala pa siya? at bakit ngayon ko lang siya naalala? a, nararamdaman ko lang siguro to dahil namimiss ko si migs. wala ng ibang dahilan. masyado lang malikot ang imahinasyon ko.

lumingon ako kay baste at nakita ko siyang nakangiti sa akin. ayun na naman. bumabalik na ang napakabilis na tibok ng aking puso. bumalik na rin ang mga paru-parong lumilipad sa aking sikmura. ano ang gagawin ko?

pinili ko na lamang ngumiti. kasabay niyon ay tila may nakita akong kakaibang kislap sa mga mata ni baste. kislap na tila… umaasa?

shit. kailangan kong mag-isip ng sasabihin kundi ay masisiraan ako ng bait. sigaw ng nalilito kong isipan.

“salamat dito.” nakita kong lumapad ang ngiti niya. “bakit nga pala wala pa si migs?”

laglag ang balikat ni baste.

.itutuloy.

seventeen: the birthday surprise

nakunot-noong nakatitig lang ako sa screen ng laptop ko. nakakainis. ang bagal na naman ng internet ko. lagi na lang ganito. kung di lang ako nagtitipid, titigilan ko ang paggamit ng prepaid at magpopostpaid plan na lang ako.

nandito ko sa ibabaw ng kama ko. gabi na kasi, tapos na kaming magdinner. madalas kapag ganitong oras, nakadapa lang ako sa kama ko habang nageFB. ewan ko kung imagination ko lang yun o talagang mas mabilis ng kaunti ang net dito kesa sa sala. a, ewan. para kasing kahit saan ko ipuwesto yung plug-it internet ko, mabagal pa rin.

dahil sa pagsalakay ng bonggang bonggang boredom, pinag-aralan ko na lang ang bawat sulok ng kuwarto ko. syempre unang naglanding ang mata ko sa unan ng ginawa kong patungan ng laptop ko. kulay red and black yung pillow case at mukhang luma na talaga. oh well, ilang taon na ba kasi kaming magkasa ni kulot, i named him that nung bata pa ko, thirteen, fourteen, fifteen years ago? hindi ko na matandaan e. basta matagal ko nang ginagamit si kulot. emomate ko yan, kasama sa lahat ng drama days ng buhay ko. sunod kong nakita yung side table ko na maraming kalat. wag na nating yung pag-usapan. maaalala ko lang na marami pa kong kailangang ligpitin. ibabalik ko na sana ang tingin ko sa screen ng laptop ko nang mahagip ng tingin ko yung picture namin ni migs, my bestfriend and one true love, the picture was taken a year ago.

okay. alam ko ang iniisip mo. ano ba ang bago sa magbestfriends na nagkakagustuhan? common na lang yun ngayon. yung iba nga, ginagawa na lang excuse ang friendship para mapalapit sa babae o sa lalaking gusto nila. in most cases, one-sided lang yung mga ganito. matagal na ililihim ng isa na may gusto sya sa isa para hindi masira yung friendship nila.

oh well, ibahin mo kami ni migs. i tell him everyday how much i love him. hindi ako naniniwala na masisira ang friendship namin kapag sinabi ko sa kanya na mahal ko siya. masyadong matatag ang mga pinagsamahan namin ni migs para masira yun ng ganun ganun na lang, masyado na kaming maraming pinagsamahan. at tama naman ako, hindi nakayang tibagin ng pagkakagusto ko sa kanya ang samahan namin. well, it was really awkward at first. hindi ko magawang kausapin siya. ganun din siya sakin. hanggang sa dumating yung panahon na narealize naming hindi sapat ang kagagahan kong yon para kalimutan at sirain namin lahat ng pinagsamahan namin. and so everything went back to normal. unlimited gala, study sessions, sleepovers sa bahay ng isa’t isa, lahat. lahat ng mga nakasanayan naming gawin. nasanay na lang kami pareho sa sitwasyon namin. nasanay sya na araw-araw kong ipinapangalandakan sa lahat ng tao na mahal ko siya ng higit pa sa kaibigan at ako? dumating na rin sa puntong nagawa kong tanggapin na hindi niya ko kayang mahalin ng tulad ng pagmamahal ko sa kanya. that didn’t change the way i feel for him though.

matagal na kaming bestfriends ni migs. since i was seven he was thirteen. nag-umpisa ang pagkakaibigan namin nung lumipat sila sa bahay na katabi nung sa amin. lagi akong iniiwan ni kuya sa bahay kasi laging hindi magkasundo ang trip namin sa buhay. madalas na kailangan ko ng magtuturo sakin sa mga assignment ko kaya ayun, lagi akong kay migs nagpapaturo. at dahil isa syang ulirang kapitbahay, pinagtyatyagaan nya kong turuan kahit ang kuya ko mismo ay hindi kayang tagalan ang kabobohan ko sa math. ganun kabait si migs. araw araw nya kong tinuturuan sa mga schoolworks ko. hanggang ang mga study sessions ay umabot sa malling, sleepovers at kahit barhopping paminsan minsan. pinagbabawalan ako ni mommy na magpunta sa bar lalo na kung mga lalake lang ang kasama ko, pero kapag sa migs ang kasama ko, okay lang sa kanya. mas close pa nga yata sila ni migs kesa samin ni mommy. pero okay lang. love ko rin naman si migs.

siguro yung halos araw-araw na pagsasama namin ang naging rason kung bakit na-inlove ako sa kanya. so migs? he’s about 5’8” tall, handsome, and has a fair complexion. he has deepset eyes, one of his physical features that i love the most. basta, he’s the guy of every girl’s dreams.

tumunog ang cellphone ko, may nagtext. hapi bday!, the message said. teka birthday ko na? i asked myself.

napatingin ako sa digital clock na malapit sa pinto ng kwarto ko. 11:43 na? seventeen minutes na lang pala at seventeen years old na ko. napalundag ako bigla mula sa kama ko. may usapan nga pala kami ni migs na magkikita kami sa treehouse nila ng 11:45 para hintayin ang birthday ko.

lumapit ako sa dresser ko na punong puno ng kalat. magsusuklay lang ako sandali at pupunta na ko kina migs. punctual yun, kaya hindi dapat ako ma-late.

suot ko pa rin ang pantulog ko na may malaking print ng picture ni spongebob sa harap at ni patrick naman sa likod. hindi na ko nagpalit, gabi na naman e. i guess no one will notice.

nagmamadali akong bumaba sa hagdan namin at tinalunton ang daan palabas ng gate at papunta kina migs. tuloy tuloy na ako sa pagpasok sa gate nila migs, bukas naman yon. maybe because yaya lina is really expecting me. pumasok ako sa bahay para itanong kay yaya lina kung nakauwi na si migs, ang alam ko kasi ay may pinuntahan siyang family affair somewhere in laguna kasama sila tita. overnight event yun, but he promised to come home earlier so he can be with me on my birthday.

“hello, yaya lina. nandiyan na po ba si migs?” nakangiting tanong ko sa isang kasambahay nina migs. matagal na siyang nagtatrabaho dito kaya kilala na niya ko, sanay na rin siyang nangangapitbahay ako kahit halos hatinggabi na.

“wala pa, anak. pero iniwan niya itong susi ng treehouse niyo. nawala mo raw kasi ang duplicate key mo kaya ito na lang ang gamitin mo. hintayin mo na lang daw siya ron.” iniwan niya ang mga platong hinuhugasan at lumapit sakin para iabot ang susi sa treehouse.

“okay, yaya. salamat po!” masigla kong kinuha ang susi mula sa matanda at nagmamadaling pumunta sa treehouse. bata pa lang kami ay tambayan na namin iyon ni migs, nilagyan na nga yon ng maayos na pinto at doorknob ngayon para raw pwede kaming magstay dun overnight kapag gusto namin. dun namin madalas sinasalubong ni migs ang mga birthday namin.

dahan dahan kong pinihit ang doorknob, a part of me is hoping na may hinandang surprise sakin si migs. maraming lobo, cake, and his gift. excited na binuksan ko ang ilaw sa treehouse. pero walang bumungad sakin kundi ang masikip na treehouse na may manaka-nakang kalat. nakalimutan ba ni migs ang birthday ko? imposible. kahit na nagtatrabaho na si migs, never niyang nakalimutan ang birthday ko. a, siguro may hinahanda lang syang mas malaking surprise para sakin.

pumasok ako sa treehouse at binuksan ang maliit na bintana sa gilid niyon. kinuha ko ang maliit na upuan at ipinuwesto iyon malapit sa bintana. napakagandang gabi, maraming bituin at nagliliwanag ang buwan. this is all perfect. sana dumating na si migs.

napatingin ako sa wristwatch ko, two minutes before 12midnight. nabasa ko somewhere na most of the time, the guy you are with when you are seventeen is the same guy you’ll spend the rest of your life with. so pano naman ako? wala pa kong boyfriend. ibig sabihin ba nun, tatandang dalaga ko? parang di naman yata masaya yun. but wait, i have migs! at kasama ko pa siya sa pagsalubong ko sa birthday ko. so ibig sabihin, he’ll also be the same guy i’ll spend the rest of my life with? great.

muli akong tumingin sa wristwatch ko. a few seconds before 12. nasaan na si migs? he should be here by now. nakakainis naman. this is the first time na wala siya dito sa treehouse para salubungin ang birthday ko.

eksaktong alas-dose nang marinig kong tila may nagbubukas ng pinto ng treehouse. si migs! sabi na nga ba, he wont let this moment pass.

bumukas ang pinto at bumungad ang pigura ng isang lalaking mestizo, hindi katangkaran, at tila laging may nakapaskil na malademonyong ngisi sa labi. in short, hindi si migs.

.itutuloy.

P.S. sorry, i really cant make this story without having to divide this to two to three (or more) installments. i just thought of a way to make this story possible without jeopardizing my style. so sorry kung putol. :P pakihintay na lang yung kasunod. thank you! :)

photo album (ano ba ang happy ending?)

napapangiting binuklat ko ang photo album na natagpuan kong pakalat-kalat sa aking kuwarto. salamat dito, nagagawang manatili ng mga alaalang lumipas.

sa unang pahina ay nakita ko ang larawan ng isang sanggol. ako yun, maraming taon na ang lumipas. sino ang makapagsasabing sa paglipas ng panahon ay mararating ko ang anumang narrating ko ngayon? wala. marahil ay totoo ngang walang makapagsasabi kung ano ang mangyayari sa buhay ng isang tao kundi Siya lang.

sa patuloy na pagbuklat ko ng mga pahina ng photo album ay nakita ko ang larawan ng dalawang batang may hawak na lollipop. si kei yung isa at ako yung isa pa. si kei. maraming taon na ang lumipas mula ng mawala siya. hindi ko noon naisip na maaaring dumating ang panahon na matututunan kong limutin siya. akala ko, nung namatay siya, kasamang namatay ang puso ko. pitong taon pa lamang ako noon. wala pang alam tungkol sa pag-ibig. ang alam ko lang noon, crush ko si kei. hindi lamang yon, isa rin siyang napakatalik na kaibigan. ilang gabi kong iniyakan ang pagkawala niya, pero ganun yata talaga, may mga bagay na hindi maaaring maging sayo habambuhay. hindi na ganun kasakit ngayon ang naging pagkawala niya. pero habambuhay kong itatago sa isang bahagi ng aking puso ang mga alaala naming dalawa.

ang sumunod kong nakita ay ang larawan ng dalawang batang lalaking nakasuot ng toga. a, yun ang elementary graduation namin. ako yung isa, at si Marco naman ang isa pa. ilang buwan na rin kaming hindi nagkikita ng lokong yun. naaalala ko pa na bago kami grumaduate ng college ay ipinagtapat niya na mahal niya ko. imagine, ang crush ng bayan na si marco ay bakla at may gusto sakin? at bestfriend ko pa. i felt betrayed. pakiramdam ko kasi, he took advantage of me in the course of our friendship. pero mas pinili ko na lang kalimutan ang lahat. dahil sa huli, hindi ko pa rin naman maikakailang naging mabuting kaibigan siya sa akin. may pamilya na siya ngayon at may dalawang malulusog na anak. sina mico at mica. oo, yun talaga ang pangalan ng mga anak niya. parang napag-trip-an lang ng adik no? those little angels were named after their parents.

sa patuloy na pagbuklat ko ng album, nakita ko ang larawan ng isang babaeng may hawak na labingwalong pulang rosas. si visti, ang kapatid ko. alam mo bang may asawa na sya ngayon? oo, ang kapatid ko na umamin na mahal niya ako ng higit pa sa isang kapatid. hindi ko alam kung ano ang gagawin ko noon. ano ang dapat kong sabihin sa kanya? sa huli, umalis na lang ako para sa ikabubuti naming lahat. pero hindi naman pala ko nagkamali sa pag-iisip na dulot lang ng kabataan at immaturity ni visti ang paniniwala niya na mahal niya ko. masaya na sya ngayon sa pamilya niya. at mas masaya ako para sa kanya.

isasara ko na sana ang album nang makita ko ang isang larawang nalaglag mula rito. larawan ng isang napakagandang babaeng seryosong tumitipa sa kanyang laptop. si millie. isa sa di-mabilang na exes ko. but I must admit, sa kanya ko sobrang nagseryoso. ours was a perfect relationship kaya maraming nagtaka nang pumutok ang balitang naghiwalay na kami. inamin niya kasi sa akin na inlove siya sa matalik kong kaibigan na si marco. hindi madaling tanggapin yon. lalo na nung sinabi niya sakin na kaya niya lang daw ako sinagot au dahil gusto niyang mapalapit kay marco. marami ngang nagtanong, why go for the campus crush when you already have the campus king? isa lang ang sagot ni millie rito—my heart belongs to marco. nobody could change that, not even rei. sobra kong nasaktan. pero sa paglipas ng panahon, nagawa kong magpatawad. ano pa nga ba ang magagawa ko? nagmahal lang siya. kung nasaktan man niya ko, hindi naman niya ginusto yon. nagkataon lang na hindi talaga maiiwasang masaktan ako sa pagnanais niyang mapalapit kay marco. at nakalimutan ko palang sabihin, nagkatuluyan sina millie at marco. millie is the mother of the precious angels, mico and mica.

narinig ko ang pagbagsak ng kung anong bagay mula sa pader kaya napatingin ako sa dingding kung saan nakasabit ang isang simpleng wallclock. limang minuto bago mag-alas otso. tumayo na ako upang ayusin ang mga gamit ko. maya-maya lang kasi ay darating na ang sundo ko.

tahimik na ibinalik ko ang lumang photo album sa ilalam ng kama ko. pagtapos ay lumapit ako sa lalagyan ng mga sapatos upang kunin at isuot ang isang bagong itim na na sapatos na bigay ng isang kaibigan. napangiti ako bigla. noong kabataan ko, palagi akong may bagong sapatos na kinaiinggitan ng mga kaedad ko. lagi akong may mga bagong damit. pero ngayon? hindi na siguro nila ko makikilala. bihira na akong bumili ng mga bagong damit. madalas ay bigay lamang ng mga malapit kong kaibigan ang mga sinusuot kong damit at sapatos.

napalingon ako sa pinto nang makarinig ako ng mahihinang katok. narito na nga yata ang aking sudo.

“sino yan?”

“si lina po ito, father. halina po kayo, malapit nang mag-umpisa ang misa.” narinig kong sabi ng isang tinig mula sa labas.

“a, oo, lina. pakisabi na lang kina sister shiela na susunod na ako.”

bago ako umalis ay pinasadahan ko ng tingin ang buong kwarto upang tingnan kung may naiwan pang kalat sa paligid. malinis na, maaari na akong umalis. bago ako tumalikod ay muling nahagip ng aking paningin ang lumang photo album na muling nabuklat dahil sa pag-ihip ng malakas na hangin. mula sa pinto ay nakita ko ang larawan na nakadikit sa huling pahina ng photo album. larawan ng isang lalaking nakasuot ng abito. iyon yata ang pinakahuli kong litrato. kinunan iyon noong kasal ni visti.

marami na ngang nangyari pagkalipas ng maraming taon. nakalimutan ko na ang hapdi ng paglisan ni kei, nagkatuluyan na sina marco at millie at masaya na ring namumuhay si visti kasama ang kanyang pamilya.

ako? heto. isa ng pari. noong bata ako, tulad ng mga batang babaeng mahilig sa fairytales, nangarap din ako ng happy ending. aba, hindi lang naman ang mga babae ang may karapatang maging hopeless romantic. dahil tulad nila, gusto ko ring magkaroon ng isang masayang pamilya. pero siguro nga, tama ang kaibigan ko. iba’t iba ang pakahulugan natin ng happy ending. wala akong asawa ngayon pero may malaking pamilya. at higit sa lahat, masaya ako kasama nila. ito nga siguro ang happy ending para sa akin, ang paglingkuran Siya.

so ano nga ba ang happy ending?mahirap bigyang kahulugan yan. depende sa tao kung ano ang paningin niya. isa pa, dapat mong tandaan na hindi napupulot sa daan ang happy ending. pinagtatrabahuhan yan. pinagsusumikapan.

maligayang pagbuo ng happy ending, kaibigan! :)

ang manunulat

seryosong nakatitig ako sa laptop ko. nag-iisip ng maisusulat. pero madalang ang patak ng ideya. ito ang mahirap sa pagsusulat, minsan tumitigil ang isip mo sa pag-iisip at wala ka nang magagawa kundi tumitig sa screen ng laptop mo at muling hintayin ang pagsilip ng mga ideya. napalingon ako sa pinto ng aking kuwarto ng marinig kong nag-click ang doorknob. si ate mae ang nakita ko, dala ang isang tray na may lamang cookies at juice.

"hindi ka na naman daw kumain ng tanghalian sabi ni yaya?" tanong niya sakin. eto na naman po kami. nararamdaman ko na naman na ang simpleng hindi ko pagkain ng tanghalian ay magiging malaking issue. magbabangayan pero magbabati rin naman after two minutes. favorite pastime namin to ng kapatid ko, magbangayan ng walang lubay. pero wala ako sa mood ngayon kaya hindi ko na lang siya pinansin.

kinuha ko lang ang tray sa kanya at inilapag yon sa study table ko. di ko pa trip kumain. pag ganitong walang pumapasok sa isip ko, mas lalo akong nawawalan ng gana. napansin yata ni ate mae na wala ako sa mood na kumausap ng kahit na sino kaya tinaasan na lang niya ko ng kilay at sinabing, "oh, a'right. the writer is writing." emphasizing the word writer. ewan ko ba. ano ba ang big deal sa pagiging isang writer? okay, writer ako. so what? feeling kasi yata nila, pareho ang ibig sabihin ng writer at retarded. takot silang lumapit sakin kapag kaharap ko na ang laptop ko. isa yun sa mga unwritten rules sa bahay namin. kapag nagsusulat ako, bawal ang istorbo.

bumalik ako sa kama ko para muling harapin ang sinusulat ko. or shall i say isusulat? wala pa kong nata-type na kahit ano e. ako nga pala si millie, the editor-in-chief of the school paper. pasensya na, ngayon lang ako nakapagpakilala. ganito talaga ko. laging disorganized ang thoughts. kaya kung pano ko naging writer, hindi ko alam.

ugh. two hours na kong nakatitig sa screen ng laptop ko. pero wala pa rin akong naisusulat. bukas na ang deadline nito. kailangang maihabol to sa school paper. next week na ang schedule ng printing. napatitig ako sa kisame na may picture ni spongebob. nakatitig din sya sakin, parang sinasabing, matagal pa ba yan? manghuli na nga lang tayo ng jellyfish! o wag kang matakot sakin, ganito lang talaga ang mga writers may pagka--

oopsie! may bombilyang biglang lumiwanag sa isip ko. may idea na paparating! mabilis na nagtype ako. mabilis. hindi pwedeng mabagal. titigil ang daloy ng ideya. malapit ko ng matapos ang sinusulat ko ng muli kong marining ang pag-click ng doorknob. sinong lapastangan naman ang nagtangkang pumasok sa kuwarto ko? bubulyawan ko na sana ang lapastangang yon kung hindi lang ako natakot na maputol ang daloy ng ideya sa isipan ko.

type. type. type. hindi ko na sana mapapansin na halos limang minuto nang nakaupo sa tabi ko ang lapastangan kung hindi niya hinalikan ang aking buhok. napakunot bigla ang noo ko. lumingon ako sa kanya.

"rei." nakangiting bati ko sa kanya. oh, he's rei. the president of the student council. boyfriend ko. oo, boyfriend ko, no big deal. lahat ng babae sa school nababaliw sa kanya. but not me. kaya ko lang naman syinota to e--

"i miss you, babe." masuyong sabi niya sakin. yes he's this sweet. very serious-looking ang mokong na to. pero alam ng lahat kung gano siya katinik pagdating sa mga babae. oh, well. everyone calls him the campus king. lumaki tuloy ang ulo ng gago.

he held my hand and removed my eyeglasses. sweet? di rin. alam kong nagpapanggap lang ang isang to. naging malaking issue sa campus ang relasyon namin. ang rebeldeng manunulat at council president? para nga namang hindi bagay. may mga kumalat pa ngang mga tsismis noon na kaya lang ako niligawan ni rei ay para maligtas sa mga paratang sa kanya ng mga kalaban. kapag nga naman girlfriend mo ang editor-in-chief ng school paper, ligtas ang image mo. well, may punto. pero hindi ako naniniwalang yon ang dahilan niya. matino siyang leader, wala ng kuwestyon yun.  he just want someone to play with. and he found a willing playmate in me. who wouldn't want that?

"i miss you more, babe. have you had lunch?"

"it's past five in the afternoon. of course i had. have you had yours?"

i smiled.

"alright, dont answer. got it. ikaw talaga. kapag nakaharap ka sa laptop mo, nakakalimutan mong tao ka ring kailangan ng tulog, pagkain, pahinga. are you trying to kill yourself, millie?" concern ba yung nakita ko sa mata niya? maybe. siguro naman kahit papano, concerned din sya sakin.

"no, babe. eto na. kakain na ko." nakangiting sabi ko habang kumukuha ng cookie sa tray.

"i love you, babe." biglang sabi ni rei. i was speechless. what am i supposed to say? i love you too? hindi ako nakasagot.

bakit hindi ako makasagot? dahil in love ako kay marco, the campus crush. bestfriend ni rei. yun ang dahilan kaya ko sinagot si rei. gusto kong mapalapit kay marco. mahal ko sya. pero nasaktan ako nung malaman ko na bading sya. pero mas may sasakit pa ba na mismong sakin nya inamin na inlove sya kay rei? wala na. wala na.

P.S. tatlong araw akong puyat sa pagsusulat para sa column ko sa school paper. kaya pasensya kung naguluhan ka sa kwento ko. :D

visti, the campus queen.

mabilis ang ginawa kong paghakbang. kailangan kong tumakas dahil kung hindi ay mahuhuli na naman ako ng mga tulisan. mabilis na mabilis. mabilis na mabilis. lumingon ako sa likod para malaman kung nakasunod ang mga kalaban. clear. pero binilisan ko pa rin ang lakad. nakahinga ako ng maluwag nang makita kong malapit na ang kampo. ligtas na ko.

limang minuto na kong panatag na nakaupo sa aking silya nang makita kong palapit ang mga kalaban. wala na kong magagawa. hindi na maaaring tumakas dahil hindi na rin ako uubra sa bilis ng kalaban. kaya umupo na lang ako at hinintay ang aking katapusan.

“visti!” dumadagundong ang boses ng halimaw. galit na lumapit siya sakin at hinaltak ang kamay ko.

“haring rei! ano ang maipaglilingkod sayo?” kunwari’y kalmadong sabi ko sa halimaw. he’s rei, the president of the student council and the man of every girl’s dream, kasama na ko ron. pero deadma lang kaming lahat kay Rei.

“visti! ilang beses ba naming kailangang sabihin sayo na paaralan ito at hindi mall? bawal ang mini skirt dito!” umuusok ang ilong na sermon niya sakin. pinagtitingan na tuloy kami ng mga estudyanteng nagdaaan sa hallway. wala talagang hiya ang isang to. pasalamat siya, mahal ko siya. oo, kasing-baliw ako ng ibang mga babae sa school.

“e ilang beses ko rin bang sasabihin na hindi to mini skirt? ayan,o. knee-level!” bulyaw ko sa kalaban. hindi niya dapat mahalatang nanginginig ang tuhod ko habang sinasabi ko yon. minakabahan kasi ko, hindi dahil sinugod na naman ako ng SC President. sanay na ko ron. halos araw-araw ay ganito kami kung magbangayan ni rei.kinakabahan ako dahil malapit na naman siya sakin. bumibilis ang tibok ng puso ko tuwing nasa malapit siya. pero walang nakakaalam na may gusto ko sa kanya. dahil kapag nalaman ng iba…

“sumama ka sakin sa dean’s office, visti. sumusobra ka na. araw-araw mo na lang pinapasakit ang ulo ng mga guards dito. pati ako, dinadamay mo. alam mo bang may tinatapos akong project ngayon? pero kailangan kong ihinto muna yon dahil pinakiuasapan ako ng mga guards na puntahan ka rito.” inis na sabi ni rei habang hinihila ko palabas ng classroom. muntik pang maputol ang strap ng heels ko dahil sa paghila niya.

“excuse me. wala na kong magagawa kung talagang trip nyong bantayan ang bawat kilos ko sa araw-araw na ginawa ng Diyos! besides, hindi ko maintindihan kung bakit ang pananamit ng mga estudyante rito ang pinagtutuunan nyo ng pansin. tell me, kelan pa naging sukatan ng pagkatao ang pananamit ng mga tao? yung mga naniniwala ron, yun yung mga taong mababaw mag-isip.” sabi ko sa kanya habang inaayos ang ilang hibla ng buhok na tumatabing na sa mata ko.

ewan ko ba kay rei. araw-araw na lang kaming ganito. mag-aaway kahit sa mga bagay na kung tutuusin ay wala naming kwenta. akala ko dati, magsasawa rin siya sa pagpuna sa mga kamalian ko. pero nagkamali ako. kaya nagising na lang ako isang araw na nakasanayan na ang ganitong sitwasyon namin ni rei. mas mabuti na rin siguro to, para hindi na nila mahalata na sa kabila ng lahat ng hindi namin pagkakaintindihan ni rei, siya lang ang minahal ko. hindi niya nilisan ang puso ko sa kabila ng katotohonang walang naghihintay na happily-ever-after saming dalawa.

malapit na pala kami sa dean’s office. noon ko lang din napansin na binitawan na ko ni rei. marahil ay napansin niyang wala ako sa aking sarili.

binuksan ni rei ang pinto ng dean’s office. nabungaran namin doon ang secretary ni dean. hindi na nagtanong si miss liz kung ano ang sadya namin doon. basta na lang niyang nginuso ang direksyon ng lamesa ni dean na wari’y alam na rin ang aming pakay.

“mga anak, may problema ba?” tanong samin ni dean. Ganyan siya kabait sa aming mga estudyante. kaya nga marami ang nalungkot ng mabalita na maaalis na siya sa pagkadekano. sa totoo lang, nahihiya na ko kay dean. halos linggo-linggo  na kong laman ng opisina niya. daig ko pa ang high school student na kinakaladkad sa guidance office dahil palaging nahuhulihan ng porn DVD’s tuwing may bag inspection. minsan tuloy naiisip kong kaya lang ako gumagawa ng kalokohan ay para makuha ang atensyion ni rei.

“si visti po kasi, napakaikli ng skirt. pinapasakit pa po ang ulo ng mga guards kakahabol sa kanya.” parang aping sumbong ni rei kay dean.

tiningnan ako ni dean na parang sinasabing, nung isang araw, nahuli ka ng professor mo na nanonood ng koreanovela sa laptop mo habang nagkaklase siya, nung isang lingo naman, nahulihan ka ng kodigo habang nagtetake ng midterm exams, tapos ngayon?, pero ito lang ang sinabi niya. “rei, ikaw na ang bahala kay visti. pagsabihan mo at ipakausap mo sa mommy niyo.”

oo, tama. magkapatid kami ni rei. dalawang taon ang tanda niya sakin. he’s seventeen, i’m fifteen. i never called him ‘kuya’ though. bata pa lang kasi kami, alam kong mahal ko siya hindi lang bilang kuya ko. akala ko, sa mga pelikula lang nangyayari na nai-in love ang isang tao sa kapatid niya. kung bakit sa dinami-rami ng tao ay si rei pa ang minahal ko, hindi ko alam. naisip ko tuloy, napaka-unfair ng pag-ibig. napaka-unfair ng buhay.

campus queen, they call me. but tell me, why can’t the campus queen have the campus king?